فال حافظ امروز ۱۴ اردیبهشت ۱۴۰۵ غزل شماره ۳۳۶

مژده وصل تو کو کز سر جان برخيزم
طاير قدسم و از دام جهان برخيزم

به ولای تو که گر بنده خويشم خوانی
از سر خواجگی کون و مکان برخيزم

يا رب از ابر هدايت برسان بارانی
پيشتر زان که چو گردی ز ميان برخيزم

بر سر تربت من با می و مطرب بنشين
تا به بويت ز لحد رقص کنان برخيزم

خيز و بالا بنما ای بت شيرين حرکات
کز سر جان و جهان دست فشان برخيزم

گر چه پيرم تو شبی تنگ در آغوشم کش
تا سحرگه ز کنار تو جوان برخيزم

روز مرگم نفسی مهلت ديدار بده
تا چو حافظ ز سر جان و جهان برخيزم

شما در سایت ۱۲۰ واحد می توانید در لحظه فال حافظ بگیرید.

تفسیر غزل

**مژده وصل تو کو کز سر جان برخیزم / طایر قدسم و از دام جهان برخیزم**
شاعر در بیت مطلع، انتظار و اشتیاق شدید خود را برای خبر وصال معشوق بیان می‌کند. وصالی که چنان شور و قدرتی دارد که می‌تواند او را از قید هستی و تعلقات جانی رها سازد. خود را «طایر قدس» (پرنده عالم قدس و پاکی) می‌داند که گرفتار «دام جهان» (زندان و فریبندگی‌های دنیایی) است و امید دارد که با این وصال، از این قید رها شود و به اصل خویش بازگردد.

**به ولای تو که گر بنده خویشم خوانی / از سر خواجگی کون و مکان برخیزم**
این بیت بیانگر اوج تواضع و اخلاص عارفانه است. حافظ سوگند یاد می‌کند به عشق و وفاداری معشوق. او می‌گوید که اگر معشوق او را صرفاً «بنده» خود خطاب کند، از هرگونه ادعای «خواجگی» و سروری بر تمام عالم هستی (کون و مکان) دست برمی‌دارد. مقام بندگی معشوق حقیقی، نزد او از هر مقام و قدرتی در عالم بالاتر است.

**یا رب از ابر هدایت برسان بارانی / پیشتر زان که چو گردی ز میان برخیزم**
در این بیت، شاعر با لحنی دعایی، از پروردگار درخواست می‌کند تا «بارانی از ابر هدایت» بر او بباراند. این باران نمادی از فیض الهی، معرفت، و نور بصیرت است. او این درخواست را پیش از آن دارد که عمرش به پایان رسد و مانند «گردی» از میان برخیزد و محو شود، یعنی پیش از مرگ، به حقیقت و هدایت کامل دست یابد.

**بر سر تربت من با می و مطرب بنشین / تا به بویت ز لحد رقص کنان برخیزم**
این بیت یکی از شاهکارهای حافظ است که پیوند میان حیات دنیوی و اخروی، و شور و سرمستی عشق را نشان می‌دهد. او از معشوق می‌خواهد که حتی پس از مرگش، بر سر مزارش با شراب (می) و نوازنده (مطرب) بنشیند. چنین حضوری چنان قدرتمند است که شاعر ادعا می‌کند با استشمام «بوی» معشوق، از دل خاک (لحد) برمی‌خیزد و «رقص‌کنان» به استقبال او می‌رود، که نماد حیات دوباره و جاودانگی عشق است.

**خیز و بالا بنما ای بت شیرین حرکات / کز سر جان و جهان دست فشان برخیزم**
حافظ در این بیت، معشوق را با وصف «بت شیرین حرکات» (معبودی با حرکات دلنشین و زیبا) خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که «برخیزد و خود را نشان دهد» (بالا بنما). او وعده می‌دهد که با مشاهده جمال معشوق، از هرگونه تعلق به «جان و جهان» (زندگی و دنیا) دست می‌کشد و با شور و شادی «دست‌افشان» (همراه با پایکوبی و شادی) از همه چیز رها می‌شود.

**گر چه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کش / تا سحرگه ز کنار تو جوان برخیزم**
این بیت به قدرت اعجازگونه عشق و معشوق اشاره دارد. شاعر با وجود «پیری» و فرسودگی جسمی، از معشوق می‌خواهد که «شبی او را سخت در آغوش کشد». این آغوش چنان قدرتی دارد که می‌تواند «جوان» کننده باشد و حافظ به مدد آن، تا سپیده‌دم از کنار معشوق «جوان» برخیزد، که نمادی از تجدید حیات معنوی و برطرف شدن زوال مادی است.

**روز مرگم نفسی مهلت دیدار بده / تا چو حافظ ز سر جان و جهان برخیزم**
در بیت پایانی (مقابل)، حافظ با نام شعری خود (تخلص)، یک بار دیگر به نقطه آغاز غزل بازمی‌گردد. او از معشوق تمنا می‌کند که در «روز مرگش»، حتی برای یک «نفس» (لحظه کوتاه)، «مهلت دیدار» به او عطا کند. این دیدار نهایی به او قدرت می‌دهد تا «چون حافظ» از تمام تعلقات «جان و جهان» رها شده و به اوج آزادی و وصال برسد. این بیت خلاصه و نتیجه‌گیری آرزوی اصلی شاعر در کل غزل است: رهایی و وصال ابدی.