اما اگر عادت کنیم که انجام این فعالیت‌ها را به طور کامل به هوش مصنوعی بسپاریم، فرصت‌های ارزشمند برای تمرین و یادگیری عمیق از ما گرفته می‌شود.
این پدیده نوظهور نیست. در گذشته نیز با ظهور ابزارهایی مانند ماشین‌حساب، سیستم‌های موقعیت‌یاب جهانی (GPS) و موتورهای جستجو، نگرانی‌های مشابهی در مورد تأثیر آن‌ها بر توانایی‌های انسانی مطرح شده بود. به عنوان مثال، امروزه بسیاری از افراد شماره تلفن‌های ضروری را به خاطر نمی‌سپارند یا بدون کمک مسیریاب به سختی می‌توانند مسیرها را بیابند. با این حال، این فناوری‌ها باعث کاهش هوش انسان نشدند، بلکه نوع مهارت‌هایی را که بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرند، دستخوش تغییر کردند. کارشناسان بر این باورند که هوش مصنوعی نیز احتمالاً اثری مشابه خواهد داشت، اما با دامنه‌ای به مراتب وسیع‌تر، زیرا مستقیماً در فرایندهای شناختی مانند نویسندگی، تحلیل و تصمیم‌گیری دخالت می‌کند.
تحقیقات اخیر نیز نشان می‌دهند که اتکای بیش از حد به هوش مصنوعی می‌تواند موجب افزایش اعتماد کاربران به نتایج ارائه‌شده توسط آن شود. این امر به نوبه خود، احتمال بررسی مستقل اطلاعات یا ارزیابی انتقادی خروجی‌های هوش مصنوعی را کاهش می‌دهد. این مسئله به ویژه در حوزه‌های حساسی چون آموزش، پژوهش و تصمیم‌گیری‌های کلان می‌تواند چالش‌برانگیز باشد. با این وجود، محققان تأکید دارند که هنوز شواهد قطعی و کافی برای اثبات این ادعا که استفاده از هوش مصنوعی به صورت دائمی باعث افت توانایی‌های شناختی بشر می‌شود، در دست نیست و برای دستیابی به چنین نتیجه‌گیری، به مطالعات بلندمدت و گسترده‌تری نیاز است.
متخصصان توصیه می‌کنند که بهترین شیوه بهره‌برداری از هوش مصنوعی، هرگز جایگزین کردن آن با قدرت تفکر و تحلیل فردی نیست. به جای واگذاری کامل وظایف به هوش مصنوعی، بهتر است از آن به عنوان یک ابزار قدرتمند برای تولید ایده‌های اولیه، کمک به فرآیند یادگیری، دریافت بازخورد یا بررسی دیدگاه‌های گوناگون بهره برد. در نهایت، مسئولیت تحلیل نهایی، قضاوت و اتخاذ تصمیمات مهم باید بر عهده خود کاربر باقی بماند. به گفته پژوهشگران، مهارت‌هایی نظیر تفکر انتقادی، خلاقیت و قابلیت حل مسئله، تنها زمانی در انسان حفظ می‌شوند که او به صورت فعال و مداوم به تمرین و استفاده از آن‌ها بپردازد.
۵۸۵۸
