این تحقیق علمی که با هدایت پژوهشگران دانشگاه لیدن در کشور هلند صورت گرفته، به تجزیه و تحلیل دی‌ان‌ای ۲۷ نئاندرتال پرداخته است که قدمت آن‌ها به حدود ۴۰ الی ۴۵ هزار سال پیش بازمی‌گردد. بقایای این انسان‌های باستانی از کاوشگاه‌های بلژیک و فرانسه به دست آمده است. داده‌های حاصل از این پژوهش گویای آن است که این گروه‌ها تنوع ژنتیکی بالایی داشته‌اند و بین دسته‌های گوناگون نئاندرتال در پهنه اروپا، رفت‌و‌آمد و تبادل ژنتیکی مستمری برقرار بوده است.
در بخش دیگری از این پژوهش، دانشمندان بقایای به‌جامانده در سایت باستانی «له کوته» واقع در فرانسه را تحلیل کردند. نتایج ژنتیکی این فرد اثبات کرد که او با نئاندرتال‌های ساکن در خارج از اروپای غربی ارتباط خویشاوندی داشته است؛ موضوعی که نشان‌دهنده پویایی و سفرهای طولانی‌مدت این انسان‌های پیشین است.
برای سالیان متمادی، جامعه علمی گمان می‌کرد که محدود شدن خزانه ژنتیکی و دوری‌گزینی از جوامع دیگر، محرک اصلی نابودی نئاندرتال‌ها در ۴۰ هزار سال پیش بوده است. با این حال، شواهد تازه اثبات می‌کند که آخرین بازماندگان نئاندرتال در اروپا، ساختار جمعیتی بسیار فعال‌تر و پویاتری نسبت به تصورات پیشین داشته‌اند.
