هم‌زمان با نزدیک‌تر شدن به روز اربعین، حجم جمعیت عاشقان حسینی در این نقطه مرزی افزایش می‌یابد. اتوبوس‌ها به‌طور مداوم وارد محوطه پایانه می‌شوند و وسایل نقلیه شخصی زائران را تا نزدیک‌ترین نقطه مجاز به مرز می‌رسانند. موج بی‌کرانی از مردم با کوله‌پشتی‌هایی بر دوش، با پای پیاده، مسیر خروج از کشور را در پیش می‌گیرند. در این سیل خروشان، از خردسال و نوجوان گرفته تا کهن‌سالان، همه و همه یک مقصد واحد را در سر دارند: صحن و سرای اباعبدالله الحسین (ع) در بین‌الحرمین.
در کنار این جنب‌وجوش بی‌وقفه اعزام، نخستین گروه‌های زائرانی که سفر خود به عراق را به پایان رسانده‌اند نیز، در حال بازگشت از همین مرز هستند. چهره‌هایشان گرچه از آفتاب‌سوختگی حکایت دارد، اما آرامشی عمیق در آن‌ها نمایان است. کوله‌پشتی‌هایشان اینک حاوی سوغات متبرک و تربت کربلاست و اشک‌هایی که هنوز بر گونه‌هایشان می‌درخشد، یادآور لحظات وداع با حرم مطهر سیدالشهدا (ع) است؛ صحنه‌ای که سیمایی دوگانه به شلمچه بخشیده است.
در تمامی طول مسیر، مواکب مردمی، گروه‌های امدادی، مراکز درمانی، سیستم حمل‌ونقل و ارگان‌های دولتی با نهایت توان در تلاش‌اند تا تردد زائران با حداقل دشواری صورت پذیرد. خادمان اربعین بی‌وقفه و با عشق در حال ارائه خدمات هستند و مرز شلمچه به صورت شبانه‌روزی، گواه ایثار، همدلی و مهمان‌نوازی مثال‌زدنی مردم خوزستان است.
نقطه‌ای که مسیر عشق آغاز می‌شود
سید مجتبی حسینی، از زائران تهرانی که همراه با اعضای خانواده خود به این سفر معنوی آمده است، در گفتگو با خبرنگار ما بیان می‌کند: “سال‌ها رؤیای حضور در پیاده‌روی اربعین را در سر داشتم. لحظه‌ای که به شلمچه رسیدم، حس کردم پا به دنیایی دیگر گذاشته‌ام. این شور و هیجان مردمی، تلاش بی‌شائبه مواکب و بدرقه پر مهر زائران، فضایی بی‌نظیر و وصف‌ناشدنی را به وجود آورده است.”
او اضافه می‌کند: “در این سفر، برای سلامتی خانواده‌ام، آرامش و آسایش ملت ایران و گشایش در امور کشور دعا خواهم کرد. به باور من، اربعین تنها یک سفر نیست، بلکه مکتبی برای یادگیری درس‌های وحدت، بردباری و از خودگذشتگی است.”
زهرا احمدی، زائری دیگر از استان فارس که به سوی کربلا رهسپار است، می‌گوید: “ماه‌ها پیش برای این سفر برنامه‌ریزی کرده بودیم. گرچه مسیر ممکن است دشوار باشد، اما وقتی هدف، زیارت حرم امام حسین (ع) است، خستگی مفهومی ندارد. از زمانی که قدم به شلمچه گذاشتیم، حس می‌کنم به کربلا بسیار نزدیک‌تر شده‌ام.”
ایشان ادامه می‌دهد: “محوری‌ترین خصوصیت مراسم اربعین، مهربانی و لطف بی‌پایان مردم است. هر فردی به هر طریقی مشغول خدمت‌رسانی به زائران است و این صحنه‌ها به وضوح نشان می‌دهد که عشق به امام حسین (ع) هیچ مرزی نمی‌شناسد.”
حکایت دلتنگی: بازگشتی دشوارتر از رفتن
در بخش دیگر پایانه، زائرانی به چشم می‌خورند که سفر معنوی‌شان به پایان رسیده است. حاج علی مرادی، زائری که از کربلا بازگشته، با چشمانی پر از اشک اظهار می‌کند: “خداحافظی با بین‌الحرمین، یکی از دشوارترین لحظات عمرم بود. هر بار که از حرم خارج می‌شدم، آرزو می‌کردم کاش بتوانم بازگردم. جسم من اکنون در راه بازگشت است، اما قلبم در همان مکان مقدس جا مانده است.”
او اضافه می‌کند: “طی این چند روز، درس‌های عظیمی از مهرورزی، ازخودگذشتگی و برادری آموختم. در تمام طول مسیر پیاده‌روی، مردم عراق با تمام وجود از زائران پذیرایی می‌کردند و این محبت را هرگز از یاد نخواهم برد.”
اشتیاقی برای اربعین آینده: از همین لحظه
فاطمه کریمی، زائری دیگر که با خانواده‌اش از کربلا بازگشته، می‌گوید: “سفر بسیار زود به پایان رسید. هنوز هم گویی نوای اذان حرم و فضای روحانی بین‌الحرمین در گوشم طنین‌انداز است. بازگشت برای تمامی زائران سخت و طاقت‌فرساست، اما امید داریم که سال آینده نیز این سعادت نصیبمان شود تا دوباره در این راه قدم برداریم.”
ایشان می‌افزاید: “اربعین توانایی دگرگون کردن انسان را دارد. زمانی که میلیون‌ها نفر با ملیت‌ها و زبان‌های گوناگون، تنها به عشق امام حسین (ع) در کنار یکدیگر جمع می‌شوند، انسان به معنای واقعی اتحاد و برادری پی می‌برد.”
این روزها مرز شلمچه، در واقع میزبان دو داستان موازی است؛ داستان شور و اشتیاق وصف‌ناپذیر آنانی که با آرزوی زیارت، راهی کربلا می‌شوند و داستان حسرت و دلتنگی زائرانی که با کوله‌باری از خاطرات به‌یادماندنی از حرم سیدالشهدا (ع) بازمی‌گردند. لحظه به لحظه بر تعداد زائران افزوده می‌شود و هم‌زمان، موج اولیه بازگشت نیز به آرامی گسترش می‌یابد. با فرا رسیدن روز اربعین، پیش‌بینی می‌شود حجم تردد از مرز شلمچه به بالاترین حد خود برسد؛ گذرگاهی که در این ایام، صرفاً یک مسیر برای عبور میلیون‌ها زائر نیست، بلکه تجلی‌گاه عشق، همبستگی، ایثار و عظیم‌ترین گردهمایی معنوی در سراسر جهان است.
