به گزارش سایت ۱۲۰ واحد، دستیابی به فناوری ساخت پرتابگرهای سنگین بومی نظیر پروژه ماهواره‌بر «ققنوس» با توانایی استقرار محموله‌هایی به وزن یک تن در مدار لئو (LEO)، نقطه عطفی در نقشه راه فضایی کشور محسوب می‌شود. این تحول تنها ارتقای یک سازه موشکی نیست، بلکه تکمیل‌کننده پازل بزرگ صنعت هوافضا و مهیاکننده بستر برای مأموریت‌های چندمنظوره و پیچیده مداری است.
پرتابگرها در حقیقت گلوگاه اصلی چرخه فناوری فضایی هستند و برخورداری از مدل‌های سنگین‌تر، هزینه انتقال محموله را به حداقل رسانده و دسترسی مداوم به فضا را تضمین می‌کند. زمانی که ظرفیت حمل تا سطح یک تن ارتقا یابد، ارسال هم‌زمان چند ماهواره یا استقرار سنجنده‌های بزرگ‌تر و پیشرفته‌تر محقق خواهد شد؛ موضوعی که البته تداوم آن به موفقیت آزمایش‌های پروازی و کارایی عملیاتی پرتابگر وابسته است.
همگام با توسعه سامانه‌های پیشران، ارتقای ابزارهای رصد زمینی، ماهواره‌سازی نوین و زیرساخت‌های پردازش اطلاعات نیز ضرورتی انکارناپذیر است. تا زمانی که این زنجیره به صورت یکپارچه تقویت نشود، صرفاً داشتن پرتابگر سنگین پاسخگوی تمامی نیازهای سنجشی و کاربردی نخواهد بود.
کاربردهای ملموس این سامانه در مدیریت چالش‌های اقلیمی از جمله پایش بحران آب، بهینه‌سازی کشاورزی، رصد بلایای طبیعی و برنامه‌ریزی شهری به چشم می‌آید. در این میان، به‌کارگیری هوش مصنوعی برای تحلیل داده‌های دریافتی از مدار، موجب بی‌نیازی از سیستم‌های خارجی می‌شود؛ هرچند پیشرفت در این شاخه، نیازمند تأمین زیرساخت پردازشی قوی و مشارکت فعال میان نخبگان دانشگاهی و صنایع مادر است.
از سوی دیگر، نقش فناوری فضایی در معادلات دفاعی و امنیتی بسیار تعیین‌کننده است. برخورداری از چشمان بیدار در مدار، امکان رصد میدان، جهت‌یابی دقیق و برقراری ارتباطات فوق امن را حتی در شرایط بحران و درگیری فراهم می‌آورد. استمرار فعالیت‌های فضایی و ادامه پرتاب‌ها با وجود چالش‌ها و شرایط جنگی، بیانگر پویایی زیرساخت‌های فنی، مهندسی و صنعتی کشور در حفظ این برتری استراتژیک است.
